Ooit had ik deze brommer in het geel.
Niet omdat ik die zo graag wilde hebben, iedereen had een Zundapp of Yamaha.
Maar ik kreeg deze van mijn ouders. Ik had net een tweedehands kreidler gekocht.
Maar die reed 120 km/uur en dat vond mijn pa niet goed…
Samen met Remi deze brommer opgehaald, het was het ritje naar Venlo meer dan waard!
Nu maar wachten op het mooie weer!!!
12 juli 1960 – 29 januari 2026
Binnenkort start het Europees Kampioenschap voetbal in Duitsland. Je kunt geen radio of tv aanzetten of er wordt terug gekeken naar het E.K. in 1988. Natuurlijk omdat we toen voor de eerste keer Europees kampioen werden. Met het huidige elftal moet dat nu weer kunnen… Maar dat zeggen we bij elk EK of WK.
In 1988 was ik erbij!
Als verstokte roker deed ik mee aan een wedstrijd van de Weduwe van Nelle. Maak een slagzin af en win een kaartje voor de wedstrijd Engeland – Nederland in het Rheinstadion Düsseldorf. Groot was mijn verbazing dat enkele dagen later een envelop in de brievenbus lag met een uitnodiging van de Weduwe van Nelle. Ik mocht mee!! Vliegen met de Dakota van de Dutch Dakota Association (DDA), een wereldberoemd vliegtuig.
Woensdag 15 juni 1988
Ik meld me om 8:00 uur op Schiphol, het oude Schiphol wel te verstaan. Hier vandaag vliegen de privé jets en is er plek voor de DDA. Natuurlijk ben ik te vroeg en langzaam druppelen de overige prijswinnaars binnen. Vanuit Amsterdam ben ik natuurlijk zo op Schiphol, twee wat oudere heren komen uit Limburg en zijn om kwart over vijf van huis gegaan. De Weduwe had ze in contact gebracht omdat een van de heren geen rijbewijs had.
Iedereen wordt voorzien van een, door de Weduwe zelf geselecteerde, das, muts en vlag waarna de piloot uitlegt wat de bedoeling is. Aan boord is geen toilet, een soort van emmer achter een gordijn is alleen bedoeld voor extreme noodgevallen. Er zijn twee stewardessen aan boord maar er is geen catering, neem snel nog een kop koffie! De twee piloten zijn in het dagelijks leven luchtverkeersleider en testpiloot en er gaat een boordwerktuigkundige mee voor eventuele problemen onderweg, we gaan vol vertrouwen richting de Dakota. Buiten maken we een mooie groepsfoto en klimmen via een klein laddertje het vliegtuig in. Ondanks dat het binnen klein is hebben we meer beenruimte dan in de meeste andere vliegtuigen.
Een van de piloten geeft een korte uitleg over de krappe cockpit. Er is geen radar aan boord, met een nieuwe ANWB wegenkaart op schoot vliegen ze via de snelwegen naar Düsseldorf. Het is ongeveer twee uur vliegen maar we maken hier en daar een omweg, zodat we de huizen van enkele passagiers kunnen bewonderen. Natuurlijk is vliegen boven Amsterdam Noord net niet mogelijk…. We verplaatsen ons naar het begin van de startbaan, hier zullen de motoren enkele minuten vol gas moeten draaien zodat ze op de juiste temperatuur komen voor de vlucht. De olie die hierbij uit de motoren lekt is volgens de, al jaren gepensioneerde, boordwerktuigkundige onvoldoende om je zorgen over te maken. Ik vraag me af bij hoeveel gelekte olie dit wel een probleem gaat worden. Als we na een paar minuten over de startbaan denderen en de motoren een ongelofelijke herrie maken stijgen we eindelijk op, de motoren maken veel minder lawaai en praten is weer mogelijk. De piloot legt uit hoe we zullen gaan vliegen, met enkele kleine uitstapjes hier en daar, vliegen we eerst naar Eindhoven. Een collega gaat met pensioen, kunnen we die even uitzwaaien!
Het is “tikkerig weer”, de zon verwarmt de aarde en het water. Omdat het water eerder is opgewarmd zorgt dat voor kleine luchtzakken. De eerste twee medereizigers zoeken snel de kots zakjes op, de stewardessen wijzen nogmaals op de emmer achter het gordijn. De vlucht gaat voorspoedig, het is mooi weer en we vliegen niet hoger dan 3.000 voet. Ik geniet van het uitzicht. In de buurt van Eindhoven vertelt de Piloot dat ze toestemming hebben gevraagd voor een zgn. Fly-By maar dat dat is geweigerd. Maar we gaan het toch doen!!! Langzaam stijgen we boven de 3.000 voet, de druk op de oren neemt behoorlijk toe. Dan maken we een ruime bocht en duiken naar beneden, ik schrik me rot maar de piloten hebben lol voor tien!! We scheren vlak langs de verkeerstoren, voor een van de ramen staat de aanstaande pensionado! Ik kan de sproeten op zijn neus tellen. We maken weer een ruime bocht en stijgen weer naar 3.000 voet, richting Sittard dit keer. De twee wat oudere heren kijken elkaar aan, dik twee uur auto rijden, anderhalf uur vliegen en ze zijn weer thuis. Niet veel later landen we op het vliegveld van Düsseldorf.
Er begint wat wedstrijd spanning te komen, we zijn nu zo dichtbij het stadion. Maar wel veel te vroeg. Omdat de verkeersleiding niet weet of we een Privé- of commerciële vlucht zijn, zoeken we zelf maar een plekkie op het vliegveld. De piloten vinden een plekje vlakbij het douane kantoor. Scheelt weer lopen. Alleen zit het kantoor op slot. Dus ook geen toilet… Na enige tijd komt er een touringcar aanrijden. De chauffeur komt vragen of we uit Holland komen. We leggen in ons beste Duits uit dat we wachten op de douane. Hoeft niet hoor zegt de chauffeur en wijst naar een gat in het hek. 10 minuten later zitten we allemaal in de bus. Als we twee minuten onderweg zijn worden we opgewacht door twee motoragenten. Eén voor en één achter de bus worden we snel naar het stadion gereden. Düsseldorf is in tweeën gedeeld, wij blijven in het oranje gedeelte en kunnen dus onmogelijk met de Engelsen in contact komen. Er is zoveel politie op de been, beide supporterskampen worden gevreesd. Omdat we zo vroeg zijn staan er nog geen andere bussen op de grote parkeerplaats. De, inmiddels omgeklede, stewardessen toveren uit het niets broodjes, bier en frisdrank! Een uitgebreide lunch. Langzaam vult de parkeerplaats met bussen uit heel Nederland, een mooi gezicht. Anderhalf uur voor aanvang van de wedstrijd gaat het stadion open.
Voor we naar het stadion gaan lopen krijgen we allemaal ons plaatsbewijs. We zitten niet allemaal in hetzelfde vak, voor mij geen probleem maar een van de oudere Limburgse heren schrikt hier toch wel van. Hij is behoorlijk onder de indruk van de massa Oranje supporters en de overal aanwezige politie. Samen lopen we het stadion in. De oproerpolitie staat met knuppels en donkere zonnebrillen ons op te wachten. Natuurlijk worden we gefouilleerd. Mooie plaatsen op de hoofdtribune. De 68.400 toeschouwers zijn keurig verdeeld in het stadion, half Oranje en half Engels wit!
Oranje wint met 3 – 1!!
Drie doelpunten van Marco van Basten!!
Ongekend!!
We schreeuwen, zingen, hossen, huilen!!
Het is te mooi om waar te zijn!!
Na het laatste fluitsignaal komen weer een beetje tot ons zelf. Mijn Limburgse medesupporter heeft tranen in zijn ogen en een hele schorre stem. Nog nooit zoiets meegemaakt zegt hij zachtjes. Ik eigenlijk ook niet! Wat was dit mooi! Rustig lopen we terug naar de bus, waar het hossen en zingen nog wel even door gaat. Wat een feest!! Onze Duitse chauffeur denkt er anders over en wil hier weg. Nou dat duurt dus nog wel even!!
Op het vliegveld aangekomen kruipen we weer door het gat in het hek en nemen plaats in de Dakota. Iedereen is nog behoorlijk onder de indruk van wat we meegemaakt hebben. Maar eenmaal in de lucht komen de verhalen over de wedstrijd, wat we meegemaakt hebben in het stadion, hoe goed Marco was. Voor we het weten gaan we landen op Schiphol. De piloten krijgen toestemming om een rondje te taxiën over het platform. Of iemand een vlag heeft vraagt de piloot. Samen met de boordwerktuigkundige wordt het noodluik opengemaakt. De piloot gaat op mijn schouders staan en steekt zo een meter boven de Dakota uit. De Oranje vlag trots omhoog houdend!! Als we stilstaan en de motoren zijn uitgezet, bedanken de piloten ons voor een geweldige dag!! Ook wij zijn blij maar voelen nu ook de vermoeidheid. Onze Limburgse vrienden willen eigenlijk wel naar huis, weer 2,5 uur auto rijden.
Zaterdag 25 juni 1988: Finale Europees Kampioenschap
Nederland – Sovjet Unie 2 - 0
Zondag 26 juni 1988: Huldiging Europees Kampioen Nederland
Heel Nederland is onderweg naar Amsterdam: Oranje wordt gehuldigd op het Museumplein. Maar eerst een rondvaart door de Amsterdamse grachten. Wij vinden een mooi plekje op de Brouwersgracht.
En dan staan we weer in P3! Nu voor The Doors in Concert.
Een magnifieke tribute band die we al vele keren hebben gezien. De muziek van de originele Doors worden perfect nagespeeld
Jim Morrison (8 December 1943 – 3 Juli 1971) was hun de leadzanger. Door zijn openlijke verzet tegen de Vietnam oorlog, zijn obscene gedrag tijdens de concerten en drugsgebruik verhuisde hij in maart 1971 vanuit de VS naar Parijs. Hier overleed hij in juli.
Tussen 1967 en 1971 brachten The Doors maar 6 studio albums uit.
De nummers van The Doors zijn nog regelmatig te horen op de radio!
Drukwerk, niet mijn oude beroep maar een mooie band uit Amsterdam!
In 1984 bezochten we twee legendarische concerten, in het concertgebouw en natuurlijk Carré! Hele speciale avonden, in die tijd ging je niet even naar het concertgebouw of Carré maar steeds vaker traden Nederlandse artiesten daar op.
Zaterdag 18 maart P3 Purmerend, was dan ook een speciale avond. Na zoveel jaren eindelijk weer eens een avondje mee blèren met Drukwerk. Alle hits kwamen voor bij! Samen met Menno en Raymond heel fijn staan meezingen op hé Amsterdam. Jolanda met Kim en Yvonne helemaal vooraan! Harry nog steeds even vrolijk vrolijk en beweeglijk ondanks zijn 73 lentes!
Drukwerk is in 1978 opgericht door Harry Slinger, Ton Coster, Joop May en Hans Witteveen. De samenstelling van de groep is in de loop der jaren regelmatig veranderd, maar Harry Slinger, Ton Coster en Joop May blijven constante factoren.
De eerste liedjes zijn protestsongs tegen de sluiting van een jeugdhonk in Amsterdam-Noord en atoomenergie in Kalkar en liedjes als ondersteuning de krakers. In 1981 neemt Drukwerk de eerste LP Drukwerk op.
De single Je loog tegen mij (de cover Terug van Troje van de band Door Mekaar) werd een nummer 1-hit. Tot halverwege de jaren 80 scoort Drukwerk verschillende hits.
In 1990 gaat Drukwerk (tijdelijk) uit elkaar. Zanger Harry Slinger gaat zich toeleggen op een solocarrière.
Voor het eerst in ruim 25 jaar verscheen er in 2013 nieuw werk met het album Tegen beter weten in in een nieuwe bezetting met onder meer Slingers zoon Bram in de gelederen.
September 1977 werd er een bijzonder album uitgebracht. Ik werkte in de Cornelis Dirkszstraat en als ik naar huis ging liep ik langs de platenzaak op de Krommert (MMC). Vaak liep ik even naar binnen, alleen maar even kijken of voor een babbeltje met de eigenaar. Toen ik de hoes van dit album zag was ik meteen geïnteresseerd. Volgens de man achter de balie was dit een heel bijzonder album. Eigenlijk was het nergens mee te vergelijken, ik nam de LP dus maar mee naar huis.
Al snel was ik onder de indruk van de muziek, de teksten en alles wat anders was dan de muziek die je toen hoorde op de radio. Als in november 1978 Paradise by the Dashboard Light de hitparades bestormt loop ik de platenzaak weer binnen en zijn we blij dat eindelijk iedereen van de muziek kan genieten! Ook is er een nieuw album op de markt Stoney & Meat Loaf, een heruitgave van het album uit 1971. Ook die neem ik mee... Net als de andere albums van Meat Loaf is ook dit album niet erg bekend.
Bat Out of Hell – 9:48
You Took the Words Right Out of My Mouth (Hot Summer Night) – 5:04
Heaven Can Wait – 4:38
All Reved Up with No Place to Go – 4:19
Two Out of Three Ain't Bad – 5:23
Paradise by the Dashboard Light – 8:28
- Paradise
- Let Me Sleep on It
- Praying for the End of Time
For Crying Out Loud – 8:45
Muziek, tekst en gesproken tekst: Jim Steinman Arrangementen: Ken Ascher, Roy Bittan, Steven Margoshes, Todd Rundgren, Jim Steinman
Maar waarom nu ineens.
Tijdens de uitzending van Top 2000 A gogo vertelde Leo Blokhuis dat er van dit album, waar eigenlijk maar zeven nummers opstaan, er zes in de Top 2000 van 2021 staan. Dit heeft nog geen enkele artiest gepresteerd!
En daar word ik dan weer blij van!
In 2021 overleed Jim Steiman. De schrijver van alle liedjes op deze LP. Samen met Todd Rundgren scheef hij vele hits voor o.a. Meat Loaf, Ellen Foley en Bonnie Tyler maar schreef ook meerdere musicals en filmmuziek. In 1989 kwam hij met het album "Original Sin" van Pandora's Box. Vier zangeressen, Ellen Foley, Elaine Caswell, Gina Taylor en Deliria Wilde zorgen voor een heel mooi album. In 1996 heeft Celine Dion een wereld hit met It's all coming back to me now, dat eerder uitkwam op Meat Loaf's Bat out of Hell III.
In 2015 kwam Ellen Foley naar Manifesto in Hoorn. Natuurlijk ben ik er bij!!
Als je goed luistert hoor je me mee zingen!!
1 mei 1942 - 12 oktober 2021
Onze eerste kennismaking was bij de H.R.T.C. in Hoorn. Jan was daar de algemene regelneef!
Iedereen wist hem daar te vinden met vragen of problemen. Fiets stuk Jan wist wel hoe je dat het beste kon repareren! Op dinsdagavond de clubwedstrijden regelen Jan was starter, speaker en jurylid ineen!
Het enige waar hij niet zo goed mee om kon gaan was de klok. Wedstrijden in het hele land zijn later begonnen omdat Jan nog onderweg was. één keer kwam hij bij ons thuis wat brengen: "Ik ben er om zeven uur". Om kwart over zeven gaat de deurbel, Jan komt binnen en vraagt of hij even mag bellen. Natuurlijk mag dat: "Hoi met Jan, ik zou om acht uur bij je zijn, maar het wordt een kwartiertje later!""
Bij een jeugdwedstrijd in Amsterdam-Noord was Jan op tijd!! Héél erg op tijd zelfs, de wedstrijd voor zijn kleindochters begon pas in de middag en nu was hij er al om tien uur! Veel te vroeg dus. Hilariteit alom: Jan was op tijd!! Als Jan zijn kleindochters aanspoort om zich om te kleden en warm te gaan rijden, geeft de jongste aan dat ze haar raceschoenen is vergeten. Zuchtend stapt Jan in de auto en scheurt heen en weer naar Abbekerk. Al met al hebben we weer op Jan gewacht en begon de wedstrijd tien minuten later.
Tijdens een training avond van de jeugd vraagt een van de ouders of Jan zijn kind zondag mee wil nemen naar een wedstrijd. Jan geeft aan dat zijn auto vol zit met zijn eigen kleinkinderen, dus het gaat ff niet lukken!
Jan ziet dat ik het hele verhaal heb gehoord en zegt:
"Het wordt ook steeds gekker, straks moet ik hun kleren ook nog wassen voordat ik ze weer naar huis breng! Toen ik koersen reed ging ik op vrijdagmiddag vanuit Abbekerk op de fiets naar de Zaanstreek, daar kon je altijd koersen. Meestal had ik dan wel wat premies verdiend. Na de koers een schoon shirt aan en door naar Amsterdam, daar woonde Jan, een kennis van ons die bij de P.T.T. werkte. Af en toe kon hij een auto regelen van de post. Samen gingen we dan zaterdag naar Brabant of Limburg om te koersen, dat was te ver om naar toe te fietsen maar je kon daar als amateur veel geld verdienen. Zondag reed ik dan weer terug naar Abbekerk en probeerde op de terugweg nog een koersje mee te pikken".
Als ik vertel dat ik vroeger ook een oom Jan in Amsterdam had wonen die bij de P.T.T. werkte, zegt Jan dat die dan vast geen Benistant heette.... Nou toevallig dus wel!
Ik bel mijn moeder en vertel haar naast wie ik op dat moment sta. Ze vind het geweldig!
"zeg maar dat hij mooie roze billetjes had als baby!!" Jan en ik lachen!
Bij talloze jeugdwedstrijden hebben we samen langs de kant gestaan voor zijn kleindochters, Raymond en Bradley en de laatste jaren ook voor zijn kleinzoon!
Hij zal gemist worden...
't Het nog nooit, nog nooit zo donker west
of 't wer altied wel weer licht...
(Ede Staal)
Vanmorgen een rondje gelopen/gefietst in Weesp.
De stilte op straat verbaasd me elke keer weer.
Maar zorgt wel voor leuke plaatjes.
De gedeeltelijk, intelligente Lock-down zorgt er voor dat ik zoveel mogelijk thuis blijf. Maar ook het klussen in ons appartement en bij anderen heeft ervoor gezorgd dat ik al een hele tijd niet meer in de binnenstad was geweest. Vanmorgen de knoop maar eens doorgehakt!
Wat mij direct opvalt, als ik het CS uitloop, is de overweldigende stilte. Alle trams staan stil, bijna geen mensen op het plein en zelfs de vogels houden hun snavel. Als ik richting Dam loop kom ik maar weinig mensen tegen. Geen drommen toeristen die in de weglopen. Geen groepen Engelsen die, stinkend naar bier en wiet over straat zwalken. Ik heb het gevoel dat de stad alleen voor mij is. Pas als ik alle gesloten kroegen en restaurants opmerk vind ik het toch wel een beetje naar worden. Als ik de Papegaai binnen loop is daar een dienst bezig voor een handje vol mensen. Ik steek wat kaarsjes aan en loop weer door. Overal is het lekker rustig en ik besluit hier maar van te genieten. Toch ga ik al weer snel naar huis. 's Middags is het weer erg druk geweest in de binnenstad, mede dankzij het mooie weer!
